باران

باز هم دریچه ای به لال ترین خاطره ی این سرزمین، برای دو گوش بی گوشواره، که دلم تنگ تکاندن است و آوازهای بی حنجره از شاخه هایم میپرسند سرگذشت هزار لیلی را، ومن به غروبها که می رسم،برای بی آوازی بهار،مرثیه ای می سرایم تا این " قناری لال " نشسته بر "بافه های بارانی"،دیوانهایش را بباراند و رازهایش ترانه شود.
                                                                           " فریده برازجانی"
                                                                        
کتاب های شاعر: 1- بافه های بارانی  2-قناری های لال 3-از شاخه هایم بپرس

شیزاز - صندوق پستی 536/71455